هیچ وقت دنبال کسی یا چیزی برای

پر کردن حفره های درون روحت نگرد ،

چرا که هر اونچه که واسه این کار پیدا کنی

چون از جنس روح خودت نیست دیر یا زود پس زده میشه .

باید بپذیری که جزیره ای و دیگران فقط

حکم جزایر مجاور و اطرافت رو دارن .

بنا به آیتم های مورد وفاق چیدمانشون

تو اقیانوسی که در اون اسیری رقم میخوره .

نزدیکترین کس به تو هم فقط میتونه

نزدیکترین باشه و نه بیشتر .

باید یاد بگیری بودن و درست بودن رو

در این چارچوبه و جز این راهی نداری ،

چرا که باقیش بیراهه است .

به خودت تکیه کن و اگه کسی کنارته حریمش رو حفظ کن

تا با این کار قلمرو و حریم خودتو از دست ندی

چون همیشه مجادله ها از مرزها بلند میشن ...

حکایت همیشه حکایت عبوره و رسیدنی در کار نیست ،

نه اینکه رو یه دایرۀ طولانی قدم برداری _ نه .

مسافری که در عین تنهایی می تونه

همسفر هم داشته باشه

اما نباید فراموش کنه که یگانه ست .

***

از مانیفست دادن بدم میاد ،

خصوصاً وقتی که میدونی خودت

در مقام رویا بهش نگاه می کنی

و جادۀ آرمانشهرتو تصور کردی .

باید جایی باشی در دسترس نه

در دور دست ، پس  ...

باقیشو نمی دونم

خیلی وقته ننوشتم و نوشتن یادم رفته ،

انگار دچار لکنت شدم .

این اونی نبود که میخواستم بنویسم .

دست بالا میشه شبح اونچه که

تو کله ام بود در نظر گرفتش

پس باید بنویسم هر چه بیشتر بهتر .

حالا هر چقد که شد از هیچی خیلی بهتره

هیچی میشه خمودی که منجر میشه به نیستی ....

***

رسیدنی در کار نیست

نه نیست

همش عبوره

عبور

عبو...

عب...

ع...

...